Platonische liefde

Doorgaans ben ik niet zo vatbaar voor het fenomeen dat binge-watching heet. Ik ben het type dat een langspeelfilm kijkt in drie keer, een Netflix-account heeft dat vooral door binge-watchende vrienden wordt gebruikt en vaak tijdens gesprekken over de must-see series van het moment vervalt in een ongemakkelijk stilzwijgen. Ofwel ben ik te moe en val ik in slaap, ofwel ben ik te rusteloos en kan zelfs het scherm niet voorkomen dat het hoofd alle kanten opgaat.

 

En toch gebeurt het, eerder zelden dan vaak, maar het gebeurt, op eenzelfde manier zoals ik mij romans eigen maak. Ik kan mezelf in die mate verliezen in een verhaal dat de grens vervaagt tussen wat werkelijkheid is en wat fictie, en het heeft altijd te maken met de manier waarop een van de personages erin slaagt een antwoord te bieden op een eenzaamheid die existentieel is, een vermoeden van zielsverwantschap, een gedeelde melancholie. 

In de regel zijn het ook personages wiens uitspraken ik absorbeer als een spons, aan wiens wijsheid ik mij laaf. Ik ken geen maat waar het zingeving betreft. Het zijn vaak personages die lijden aan een vechten voor. En ogenschijnlijk alleen zijn op de wereld.

Het moet geleden zijn van special agent Dale Cooper in de winter van 2014 dat ik nog zo als een blok ben gevallen voor een fictief personage. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het een oude bekende is, een soort jeugdliefde. Hij is hoogst onhebbelijk en half kreupel (het is onduidelijk of het een verband houdt met het ander, maar het lijkt erop) en is een van de meest briljante geesten die ooit mijn pad heeft gekruist. Hij slaagt erin om verbanden te leggen waar niemand ze ziet. Hij is onorthodox, uiterst arrogant en zo ontzettend cynisch, dat men zou kunnen vermoeden dat hij verbitterd is.

 

Zijn naam is Gregory, last name House. Ik probeer dezer dagen bij hem te zijn zo vaak ik kan. En hij ook bij mij, merk ik. Hij bezoekt mij in mijn dag- en nachtdromen. Ik hoor zijn stem, terwijl hij me aanmoedigt om alles in mijn leven op te delen in oorzaak en gevolg, mijn gedrag te observeren en symptomen te herkennen en, vooral, hoe deze symptomen in verhouding staan tot de diagnose. Hem observeren brengt mij dichter bij het antwoord op de vraag hoe  misantropie onvermijdelijk gevoed wordt door empathie, een doorvoeld mededogen met de tragische conditie van de mens.

 

De vraag die zich stelt is aan welke pathologie wij lijden, doctor House, of leiden wij onszelf?

En waarheen dan?

 

 

Naar waar zijn wij op weg? 

Reactie schrijven

Commentaren: 0