Numerologie.

Het is intussen drie jaar geleden dat ik hem bezocht. Fons. Fons noemde zichzelf geen astroloog, maar een wetenschapper. Hij had een computerprogramma ontwikkeld dat op basis van je geboortegetal (bepaald door het uur, de datum en het jaar van je geboorte) en de geografische coördinaten van de plaats waar je geboren bent, inzicht geeft in de weg die je hebt afgelegd en het pad dat voor je ligt.

 

Hij wist bijvoorbeeld dat een gebeurtenis die had plaatsgevonden voor mijn tweede levensjaar, misschien zelfs al in de baarmoeder, een ernstige cesuur in één van mijn huizen had opgeleverd, waardoor ik me (let op de ironie) overal ontheemd voel en nergens echt thuis. Ik knikte van ja. Een gebeurtenis rond mijn elfde levensjaar zorgde voor een tweede cesuur in nog een ander huis, waardoor ik moeite heb met de toekomst en me verlies in een melancholisch verlangen naar wat was. Ik knikte van ja. Fons voorspelde nog een aantal moeilijke jaren, maar rond mijn dertigste zou ik thuiskomen en zou ik eindelijk kunnen vertrouwen op de toekomst. Hij zegde er ginnegappend bij – wat ik ongepast vond – dat het het moederschap zou kunnen zijn dat mijn leven zou transformeren, maar dat het ook zou kunnen betekenen dat ik zou sterven; dat zijn systeem bewust de dood niet voorspelde (in de trant van niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen), maar dat sterven ook een vorm van thuiskomen was. In zekere zin.

 

2017 was het jaar waarin ik dertig werd. Zonder tegenbericht word ik er binnenkort eenendertig. Dood ben ik dus niet gegaan, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er wel stukjes van mezelf zijn afgestorven en onderweg ergens werden achtergelaten. Sommige stukjes zijn mensen, andere idealen en principes. Sommige stukjes zorgden voor een verzengende  fantoompijn. Voor andere stukjes groeide nieuwe huid in de plaats.

 

2017 was het jaar van de afbraak en de wederopbouw. Mijn badkamer om te beginnen, maar ik verruilde ook de zekerheid van een vaste job voor een onzeker freelancebestaan en gaf het leven aan LNVT. Tot daar het moederschap, maar het kent zekere parallellen, zoals de twijfel of je de juiste keuzes maakt, de wens dat het nog even klein mag blijven en eigenlijk ook de slapeloze nachten.

 

2017 was een cesuur op zich. In meerdere huizen. Een jaar van voor en na. Het laat me een beetje verweesd, maar bovenal dankbaar achter.

 

Ik heb wensen noch voornemens voor 2018, maar ik heb vertrouwen in de toekomst. Op de keper beschouwd had Fons gelijk over heel de lijn. Behalve over dat thuiskomen. Maar als je je nergens thuis voelt, ben je het misschien overal?

 

Just let me live, love and say it well in good sentences, om Sylvia Plath te quoten.

 

Maak er iets moois van. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0