Vergeet vooral niet te lachen.

Onlangs geraakte ik in een discussie verwikkeld over engagement.

 

Ik vertelde mijn discussiepartner dat ik al een hele poos geen nieuwssites meer volg, mijn krantenabonnementen heb beperkt tot de weekends (voor de bijlagen) en dat mijn televisie enkel aangaat om programma's als Temptation Island of Dancing with the stars te kijken. Zelfs voor Alleen Elvis blijft bestaan, een format waar ik grote fan van was omdat het zo traag was, had ik dit jaar blijkbaar niet de mentale ruimte (sorry, maar anderhalf uur luisteren naar Mia Doornaert kost me meer dan dat het me oplevert). 

 

Waarop mijn gesprekspartner tamelijk verbolgen reageerde en me onverschilligheid en wereldvreemdheid verweet: 'Hoe kan je nu niet de actualiteit volgen terwijl de wereld in brand staat?!'. 

 

Net omdat de wereld in brand staat. 

 

2018 is een jaar dat de wereld meer in puin achterlaat dan dat er is opgebouwd (in het verleden waren er nog zo'n jaren, dus we zijn er zeker niet authentieker of origineler op geworden) en alsof dat nog niet droevig genoeg is, weten we allemaal dat 2019 niet veel beter zal zijn. Onze regering is gevallen, omdat 'de Vlaming' blijkbaar bereid is zijn menselijkheid op te offeren voor het behoud van de eigen voortuin. Nochtans claimden 75.000 van die Vlamingen onlangs het klimaat, terwijl de politiek doofstom blijft voor hun boodschap. Selectief doof, noemen ze dit in de Kempen. De 'gele hesjes' tonen hoe collectief boos we allemaal zijn, maar gaandeweg is vertroebeld geraakt waarover en op wie. Intussen bouwt Trump verder aan zijn muur en sterft Jemen de hongerdood.

 

Nee, mijn voornemen voor 2019 is zeker niet om actiever de krantenkoppen te checken. Integendeel. Een mens zou voor minder cynisch worden. Als er iets is waaraan de wereld in 2019 een acute nood heeft is de massale afwijzing van het cynisme. En dus de idee dat engagement hand in hand gaat met het monitoren van hoe de wereld ervoor staat. 

 

Om dan toch te besluiten met een enigszins cynische quote, maar wel een van de grootste verhalenvertellers van de Lage Landen, Simon Carmiggelt, die bovendien een warme oproep bevat: 'Er valt op deze wereld niets te lachen, maar als je daar nu maar van uitgaat, valt er nog een hoop te lachen.' 

 

En zo is het maar net.


Vergeet vooral niet op tijd en stond te lachen.  

 

Warme feesten en mooie wensen,
En vele lieve groeten,
Ellen en Ruth

Reactie schrijven

Commentaren: 0