LNVT vertelt.

'In de marge' is een interpretatie van subtiele gebeurtenissen en gaat op zoek naar de schoonheid die zich openbaart als je al je zintuigen gebruikt.

Onze tips voor Gedichtendag

Drukke tijden ten huize LNVT!

 

Met een agentschap dat zich organisch vult met dichters kan het ook moeilijk anders. Morgen is het Gedichtendag, de aftrap van de Poëzieweek, de jaarlijkse hoogmis van de poëzie in Vlaanderen en Nederland. 

 

Benieuwd waar onze dichtende 'tellers of tale' mee bezig zijn en waar je hen aan het werk kan zien? 

 

Onze hoogtepunten op een rij! 


1. 'Vrij - Wij? | Poëziegeschenk 2019

meer lezen 0 Berichten

Vergeet vooral niet te lachen.

Onlangs geraakte ik in een discussie verwikkeld over engagement.

 

Ik vertelde mijn discussiepartner dat ik al een hele poos geen nieuwssites meer volg, mijn krantenabonnementen heb beperkt tot de weekends (voor de bijlagen) en dat mijn televisie enkel aangaat om programma's als Temptation Island of Dancing with the stars te kijken. Zelfs voor Alleen Elvis blijft bestaan, een format waar ik grote fan van was omdat het zo traag was, had ik dit jaar blijkbaar niet de mentale ruimte (sorry, maar anderhalf uur luisteren naar Mia Doornaert kost me meer dan dat het me oplevert). 

 

Waarop mijn gesprekspartner tamelijk verbolgen reageerde en me onverschilligheid en wereldvreemdheid verweet: 'Hoe kan je nu niet de actualiteit volgen terwijl de wereld in brand staat?!'. 

 

Net omdat de wereld in brand staat. 

 

2018 is een jaar dat de wereld meer in puin achterlaat dan dat er is opgebouwd (in het verleden waren er nog zo'n jaren, dus we zijn er zeker niet authentieker of origineler op geworden) en alsof dat nog niet droevig genoeg is, weten we allemaal dat 2019 niet veel beter zal zijn. Onze regering is gevallen, omdat 'de Vlaming' blijkbaar bereid is zijn menselijkheid op te offeren voor het behoud van de eigen voortuin. Nochtans claimden 75.000 van die Vlamingen onlangs het klimaat, terwijl de politiek doofstom blijft voor hun boodschap. Selectief doof, noemen ze dit in de Kempen. De 'gele hesjes' tonen hoe collectief boos we allemaal zijn, maar gaandeweg is vertroebeld geraakt waarover en op wie. Intussen bouwt Trump verder aan zijn muur en sterft Jemen de hongerdood.

 

Nee, mijn voornemen voor 2019 is zeker niet om actiever de krantenkoppen te checken. Integendeel. Een mens zou voor minder cynisch worden. Als er iets is waaraan de wereld in 2019 een acute nood heeft is de massale afwijzing van het cynisme. En dus de idee dat engagement hand in hand gaat met het monitoren van hoe de wereld ervoor staat. 

 

Om dan toch te besluiten met een enigszins cynische quote, maar wel een van de grootste verhalenvertellers van de Lage Landen, Simon Carmiggelt, die bovendien een warme oproep bevat: 'Er valt op deze wereld niets te lachen, maar als je daar nu maar van uitgaat, valt er nog een hoop te lachen.' 

 

En zo is het maar net.


Vergeet vooral niet op tijd en stond te lachen.  

 

Warme feesten en mooie wensen,
En vele lieve groeten,
Ellen en Ruth

0 Berichten

Teamwork makes the dream work.

Dertien was ik. Zij twaalf. We droegen dezelfde grijs geplooide rokjes en een blauwe trui, gesigneerd met het embleem van de school waar we elkaar voor het eerst ontmoetten.

 

Concrete herinneringen aan onze eerste ontmoeting heb ik niet, maar ik weet nog wel dat de vriendschap pas echt werkelijk werd toen bleek dat de jongen waar zij verliefd op was mij had proberen te kussen op een of andere tentfuif in het dorp waar de rest van onze puberteit zich parallel zou gaan afspelen.

 

We go way back, zeggen we als we onze vriendschap aan anderen toelichten. Sisters from another mister, is zo'n ander cliché dat op ons van toepassing is. Toen ze geheel onverwacht zwanger werd van haar zoon Jules, werd ik zijn meter en die taak neem ik zeer ernstig. Toen ze anderhalf jaar later trouwde met de man van haar leven, signeerde ik als getuige de huwelijksakte. Toen haar vader eerder dit jaar stierf en zij zijn hand vasthield, liet ik de hare niet los. Dat soort vriendschap dus. 

 

Partners in crime. En nu dus ook in accomplishment.

 

Vanaf 5 november bouwt mijn bestie Ruth Van Ammel als producing teller of tale mee aan het verhaal dat ik met LNVT wil vertellen.

 

Teamwork makes the dream work.

 

En als er iemand is die ik blind al mijn dromen toevertrouw, is zij het wel.

 

Welkom, Rudy.

 

Op de toekomst, op de vriendschap, op ons. 

4 Berichten

Numerologie.

Het is intussen drie jaar geleden dat ik hem bezocht. Fons. Fons noemde zichzelf geen astroloog, maar een wetenschapper. Hij had een computerprogramma ontwikkeld dat op basis van je geboortegetal (bepaald door het uur, de datum en het jaar van je geboorte) en de geografische coördinaten van de plaats waar je geboren bent, inzicht geeft in de weg die je hebt afgelegd en het pad dat voor je ligt.

 

Hij wist bijvoorbeeld dat een gebeurtenis die had plaatsgevonden voor mijn tweede levensjaar, misschien zelfs al in de baarmoeder, een ernstige cesuur in één van mijn huizen had opgeleverd, waardoor ik me (let op de ironie) overal ontheemd voel en nergens echt thuis. Ik knikte van ja. Een gebeurtenis rond mijn elfde levensjaar zorgde voor een tweede cesuur in nog een ander huis, waardoor ik moeite heb met de toekomst en me verlies in een melancholisch verlangen naar wat was. Ik knikte van ja. Fons voorspelde nog een aantal moeilijke jaren, maar rond mijn dertigste zou ik thuiskomen en zou ik eindelijk kunnen vertrouwen op de toekomst. Hij zegde er ginnegappend bij – wat ik ongepast vond – dat het het moederschap zou kunnen zijn dat mijn leven zou transformeren, maar dat het ook zou kunnen betekenen dat ik zou sterven; dat zijn systeem bewust de dood niet voorspelde (in de trant van niet verantwoordelijk voor gebeurlijke ongevallen), maar dat sterven ook een vorm van thuiskomen was. In zekere zin.

 

2017 was het jaar waarin ik dertig werd. Zonder tegenbericht word ik er binnenkort eenendertig. Dood ben ik dus niet gegaan, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er wel stukjes van mezelf zijn afgestorven en onderweg ergens werden achtergelaten. Sommige stukjes zijn mensen, andere idealen en principes. Sommige stukjes zorgden voor een verzengende  fantoompijn. Voor andere stukjes groeide nieuwe huid in de plaats.

 

2017 was het jaar van de afbraak en de wederopbouw. Mijn badkamer om te beginnen, maar ik verruilde ook de zekerheid van een vaste job voor een onzeker freelancebestaan en gaf het leven aan LNVT. Tot daar het moederschap, maar het kent zekere parallellen, zoals de twijfel of je de juiste keuzes maakt, de wens dat het nog even klein mag blijven en eigenlijk ook de slapeloze nachten.

 

2017 was een cesuur op zich. In meerdere huizen. Een jaar van voor en na. Het laat me een beetje verweesd, maar bovenal dankbaar achter.

 

Ik heb wensen noch voornemens voor 2018, maar ik heb vertrouwen in de toekomst. Op de keper beschouwd had Fons gelijk over heel de lijn. Behalve over dat thuiskomen. Maar als je je nergens thuis voelt, ben je het misschien overal?

 

Just let me live, love and say it well in good sentences, om Sylvia Plath te quoten.

 

Maak er iets moois van. 

0 Berichten